BILJARTEN

BESCHIKBAAR ZIJN

1. De vraag lijkt klein, maar de onderlaag is groot

Op het oppervlak is het een praktische vraag:

• “Kun je even bij je moeder zitten?”
• “Ik wil naar biljarten.”



Maar de impliciete boodschap is:

Jouw werk is flexibel.
Mijn wens heeft prioriteit.

Dat is een hiërarchische ordening.

Zijn behoefte (vrijetijdsbesteding) wordt boven jouw professionele verplichting geplaatst — zonder overleg, zonder wederkerige afweging.

2. Geen verzoek, maar een verwachting

Het moment waarop hij zegt:

“Kun je dat niet afzeggen?”

Daar verschuift het van vraag naar druk.

Er wordt geen rekening gehouden met:

• jouw agenda
• jouw verantwoordelijkheid
• jouw autonomie als volwassene

De onderliggende aanname is:

Jij bent beschikbaar wanneer wij iets nodig hebben.

Dat is geen gelijkwaardige positionering.

3. Beledigdheid als drukmiddel

Zijn beledigdheid is systemisch interessant.

Wanneer iemand zich gekrenkt voelt omdat jij een grens stelt, betekent dat vaak:

• jouw autonomie wordt ervaren als afwijzing
• jouw zelfstandigheid wordt geïnterpreteerd als ontrouw
• jouw “nee” verstoort de oude ordening

De beledigdheid fungeert dan als sociale correctie:

“Zo hoort het niet.”
“Dit is niet wat wij gewend zijn.”

Het doel (vaak onbewust) is herstel van de oude hiërarchie.

4. Wat dit zegt over de dynamiek

Dit patroon laat zien:

• Jij werd gepositioneerd als verlengstuk van hun behoeften.
• Beschikbaarheid was vanzelfsprekend.
• Afwezigheid werd emotioneel bestraft (in dit geval via beledigdheid).

Dat jij in je vijftigste nog steeds in die rol werd aangesproken, laat zien hoe stabiel zulke familierollen kunnen blijven — tenzij ze bewust worden herzien.

5. Wat dit níét automatisch is

• Het hoeft geen bewuste manipulatie te zijn.
• Het hoeft geen kwaadaardigheid te zijn.
• Het kan voortkomen uit een wereldbeeld waarin kinderen (ook volwassen) beschikbaar horen te zijn.

Maar systemisch is het wel:

Een voortzetting van parentificatie en hiërarchische aanspraak op jouw tijd en energie.

6. Wat er feitelijk gebeurde

Jij deed iets belangrijks:

Je erkende je eigen prioriteit (werk)
boven zijn wens (biljarten).

Dat is volwassen positionering.

Zijn reactie bevestigt hoe ongewoon dat in het oude systeem was.

Samengevat

Dit voorval laat zien:

• Een impliciete verwachting van permanente beschikbaarheid
• Onvermogen om jouw grens als legitiem te erkennen
• Emotionele druk wanneer jij autonomie toont

En inhoudelijk raakt dit direct aan je hoofdstuk:

Autonomie is niet loslaten, maar blijven —
ook wanneer de ander je grens niet prettig vindt.

Als je wilt, kan ik dit herschrijven in boekvorm of koppelen aan een reflectie voor de lezer.